Bulterier Forum

Witam
Stoję u progu podjęcia decyzji o zakupie bulteriera. Od dziecka ta rasa szalenie mi się podobała, zarówno pod względem fizycznym, jak i cech charakteru. Zawsze chciałem mieć bulteriera - na przeszkodzie najpierw stawali rodzice, później mój nieustabilizowany tryb życia. Przeczytałem o tych psach masę publikacji i wydaje mi się, że teoretycznie jestem lepiej przygotowany, niż niejeden zwykły posiadacz czworonoga. Udało mi się pozytywnie nakręcić żonę i córkę w kierunku bulterierów. Z drugiej strony słyszę, jak zapewne kiedyś niektórzy z Was, hasła typu "to pies-morderca", "będziesz musiał stoczyć z nim walkę", itp. Ponieważ chcę podjąć odpowiedzialną decyzję, a sam nie jestem obiektywny, proszę Was o sprawiedliwą ocenę (oczywiście nie chcę abyście podejmowali za mnie decyzji). Parę słów o mnie i mojej rodzinie:
1. Jesteśmy trzyosobową rodziną - z żoną za parę lat "stuknie" nam 40, córeczka kończy w tym roku 10 lat. Córeczka jak na swój wiek jest drobna, ale rozgarnięta i rezolutna - nie w głowie jej głupie pomysły.
2. Moje doświadczenie z psami czysto teoretyczne (nieskromnie powiem, że na chyba dobrym poziomie) - ale praktyki zero. Żona, to bez obrazy, "stara psiara" - ale bez doświadczenia z rasą.
3. Ja pracuję tradycyjnie 8 h, 5 dni w tygodniu, z możliwością urwania się w trakcie na godzinkę
Żona jest poza domem średnio 2 razy w tygodniu przez cały dzień, w pozostałe dni na miejscu.
Będą się zdażały czasami dni, w których córka po powrocie ze szkoły będzie przebywała sama z psem, przez ok. 3-4 godz.
Generalnie w dni, gdy pracujemy oboje, możemy poświęcić psu 2 godz. dziennie (plus zabawa dziecka), w pozostałe ok. 4, a w weekendy 5.
4. Póki co meszkamy w bloku, w mieszkaniu 50 m2. W okolicy dużo parków - jest się gdzie wybiegać
5. Myślimy o tzw. kanapowcu, ale nie wykluczamy wystaw, może jakiś sportów. Na pewno pójdziemy z psem na jakiś kursik - niech się podszkoli. Ze swojej strony gwarantujemy dużo miłości, ciepła i zabawy.


Proszę o Wasze opinie - czy taki układ się sprawdzi.

Pozdrawiam - Kpt Z

Moim zdaniem jesteście dobrymi kandydatami do posiadania bula
Podstawym wymogiem jest (zresztą jak w przypadku każdej rasy) posiadanie "głowy na karku" a wnioskuję z Twojego maila, że tego chyba nie brakuje. Jeżeli chodzi o wasze obawy - teoria o praktyka, dobrze byłoby poumawiac sie na całodniowe spotkania z właścicielami/hodowcami buli, obserwacja wiele daje, zobaczycie jak np "radzi sobie" Wasza córka z przytulaśnym, acz mało delikatnym psem. No i najważniejsze, chcecie się z psem wybrać na szkolenie - ja proponuję zacząć od psiego przedszkola, to na pewno pomoże wam zrozumiec wiele z zachowania waszego psa, sprawdzicie w praktyce, jak idzie wam nawiązywanie wspólnych relacji.
Nie wiem tylko jak się ma zostawianie sam na sam psa z dzieckiem na kilka godzin - doświadczenia w tej sprawie nie mam.
ps. my (osób 2) mieszkamy z bulem na 38mkw - jak jest dobrze wybiegany, to przesypia sporą część dnia (a dodam tylko, że mój pies do leniwych nie nalezy, raczej posadzany jest o ADHD )

Szkolenie psa poczynając od psiego przedszkola jest dla mnie podstawą i gdybyście wszyscy razem uczestniczyli w szkoleniu i ćwiczyli codziennie z maluchem wydaje mi się że nie było by problemu. Oczywiście najlepiej by było gdyby hodowca wybrał wam psa pod względem temperamentu.
Co do zostawiania dziecka z psem samego wszytko zależy od wiedzy i świadomość dziecka- na ile zna się na psach i wie jak z nimi postępować. za nic jednak nie wysłałabym 10 latka z psem samego na spacer.

Z opisu wydaje mi się że rozmawiała z Twoja żoną w strawie maluszków i miała obawy co do relacji pies-córka bojąc się pogryzienia.

Rzeczywiście żona wykonała parę telefonów do "reprezentatywnej grupy hodowców". Chcieliśmy mieć jak najwięcej niezależnych opinii.
Co do naszej córki, to zrozumiałe jest, że się o nią martwimy, ale nie jest to na zasadzie paniki. Jak powiedziałem wcześniej jest drobniutka, ale ma głowę na karku i w stosunku do psa zachowywać się będzie odpowiedzialnie. Tego jestem pewien. Nie wiem jak to będzie działać w drugą stronę. Po tych wszystkich wysłuchanych historiach o ponadprzeciętnej chęci do dominacji, chcę być pewien, że dziecko będzie bezpieczne. Ktoś poradził nam, aby psa zamykać podczas nieobecności dorosłych w klatce. Nie wiem czy to dobry pomysł. Musiałby siedzieć zamknięty od momentu mojego wyjścia z domu, do mojego powrotu, tzn. jakieś 8-9 godz. W prawdzie taka sytuacja miałaby miejsce 2 razy w tygodniu, ale moim zdaniem to rozwiązanie jest zbyt drastyczne. Tak, jak powiedziałem chcemy naszego psa traktować, jako członka rodziny, a nie niezabezpieczony pistolet. Oczywiście nie bierzemy pod uwagę, że córka będzie z nim sama wychodziła na spacer.

Moim zdaniem córka może zostawać z bulem w domu sama na niedługi czas, ale pod warunkiem obojętnego traktowania psa. Nie boję się pogryzień, tylko mało delikatnych bulowych zabaw. Przewrócenie dziewczynki niechcący to żaden problem w czasie choćby biegu przez dom. Pytanie, czy dziecko zachowa dystans?

jak w moim domu pojawiła się bulka to moja Zuz miała 10 lat i była mikrej postury (ma to po mamie i tacie)
suczka zostawała w domu od samego początku my tradycyjnie pracujemy po 8 godzin więc obowiązek wychodzenia z suczka w międzyczasie przypadł na córkę
do jakiegoś czasu dawała rade ale potem bulla urosła i ważyła więcej niż moja córka
ale juś zdążyła się nauczyć wytrzymywać wiec problemu nie było.

był okres że bulla postanowiła trochę pomieszać w domowej hierarchii i próbowała zepchnąć córkę na ostatnie miejsce
ale przeszkoliłam Zuz i bardzo konsekwentne dziecko po moich radach bardzo dobrze sobie poradziła z bulka- czego nie mogę powiedzieć o moich panach- leniwcach
acha dodam że moja suka była bardzo kłopotliwą suczką....... okres dojrzewania miała bardzo burzliwy